BAZYLIKA MNIEJSZA p.w. św. ELŻBIETY we WROCŁAWIU
 
   >> CHRONOLOGIA ŻYCIA ŚW. ELŻBIETY     >> PIEŚŃ ŚW. ELŻBIETY     >> ILUSTRACJE     >> POEZJA  

HISTORIA ŚW. ELŻBIETY

7 lipca 1207 r., według przekazanej tradycji na zamku w Sarospatah na Węgrzech, albo jak mówią inne źródła historyczne w Bratysławie, obecnej stolicy Słowacji, przyszła na świat Elżbieta - córka króla węgierskiego Andrzeja II z dynastii Arpadów i Gertrudy, córki Bertolda IV hrabiego Andechs i Meranu w Bawarii i siostry św. księżnej Jadwigi Śląskiej. Była trzecim dzieckiem głęboko pobożnego króla Andrzeja II, który przez całe swoje panowanie wspierał Kościół zarówno pomocą zbrojną, jako krzyżowiec, jak i jako fundator wielu świątyń i klasztorów, dając przy tym codzienne świadectwo chrześcijańskiego zaangażowania na rzecz pomocy ubogim.

Zgodnie ze średniowiecznym zwyczajem, Elżbieta już jako dziecko została przyobiecana na przyszłą żonę dla najstarszego syna - Hermana I, landgrafa Turyngii i Hesji, hrabiego - palatyna saskiego, również o imieniu Herman. W związku z tym w 1211 r., czwartym roku życia przywieziono Elżbietę, hojnie wyposażoną przez królewskich rodziców, na zamek w Wartburgu koło Eisenach, w Turyngii, gdzie była wychowywana i przygotowywana do przyszłych obowiązków królewskich przez Zofię z Witelsbachów, drugą żonę landgrafa Hermana I. Elżbieta zwraca powszechną uwagę swoją intensywną religijnością. Mimo niemalże macierzyńskiej opieki ze strony księżnej Zofii jest boleśnie doświadczona przez los. W 1216 r. umiera jej narzeczony Herman. Zostaje jednak zaręczona z następnym synem, landgrafa Turyngii, dobrze sobie znanym Ludwikiem. Już w 1217 r. po śmierci swego ojca, 17 - letni Ludwik zostaje księciem Turyngii, Hesji i Saksonii. Wreszcie, cztery lata później w 1221 r. w kościele pw. św. Jerzego w Eisenach 21 - letni Ludwik IV poślubia 14 - letnią księżniczkę węgierską Elżbietę. To książęce małżeństwo okazuje się w krótkim czasie bardzo szczęśliwe i udane. Była to głęboko kochająca się para małżeńska. W 1222 r., przychodzi na świat pierwsze ich dziecko: syn Herman. Później Elżbieta urodzi swemu mężowi jeszcze dwie córki: w 1224 r. Zofię i w 1227 r., już kilka tygodni po śmierci Ludwika - Gertrudę późniejszą opatkę Premonstratensek w Altenbergu.. Już wówczas zasłynęła z wielkiej pobożności i licznych aktów miłosierdzia. Dowodem tego był chociażby ufundowany przez młodą księżną szpital dla ubogich w Wartburgu. Ludwik uważał jednak, że czasem w swojej działalności dobroczynnej posuwa się za daleko. Jak głosi, jedna z najpopularniejszych legend o życiu przyszłej świętej, gdy pewnego dnia, niosła dla miejscowej biedoty chleb ukryty w fałdach płaszcza mąż zastąpił jej drogę, czyniąc wyrzuty, że uwłacza swojej wysokiej godności, udzielając bezpośredniej pomocy głodnym. Zażądał równocześnie, aby mu pokazała, co ukrywa w swoich szatach. Gdy Elżbieta rozchyliła płaszcz, mimo zimowej pory wypadła spod niego wiązanka róż. Ale szczególną troską okazuje ludziom chorym, których sytuacja w jej czasach była wyjątkowo trudna.
Strony: 1 2 3 Następna »